Głęboka czerń badana wyłącznie przez roboty. Zawieszona w niej masa stanowiła drugi kamień milowy na trasie podróży z Ziemi ku obiecującemu sznurowi gwiazd. Dla pierwszego statku załogowego, który wszedł w strefę jej oddziaływania, punkt masy był miejscem samotnym, pozbawionym elektromagnetycznej sieczki wypełniającej ludzką przestrzeń, zawodowych plotek i gadaniny, poleceń wydawanych statkom i załogom przez kontrolę lotów, szybkich, sporadycznych sygnałów przebiegających między maszynami. Tutaj czujniki muskało jedynie promieniowanie masy, sygnały odległych gwiazd i szmer tła samego istnienia.

   Tutaj ludzie musieli pamiętać, że wszechświat jest o wiele rozleglejszy niż ich własny gwiezdny grajdołek - że w szerokim wszechświecie cisza znaczy więcej niż najgłośniejszy krzyk życia. Ludzie badali ów wszechświat i naruszali jego spokój, budowali w nim stacje i wiedli na nich życie, stanowiąc biologiczne zanieczyszczenie nieskończoności-zanieczyszczenie lokalne i tymczasowe.

   Nie byli jednak jedynymi mieszkańcami wszechświata w to nie mogli już dłużej wątpić. Gdzie zatem sondy wskazywały możliwość istnienia życia, gdzie gwiazdy wyglądały na przyjazne istotom żywym, ludzie zapuszczali się z pewną ostrożnością, nadstawiali mechanicznych uszu i nasłuchiwali w ciemności - tak jak od stu godzin pilnie nasłuchiwał "Feniks", przemierzając przestrzeń rzeczywistą.

   Na żadnym z zakresów nie było nic słychać, a kapitanowie statku i jego załoga byli z tego zadowoleni. "Feniks" nie chciał natknąć się na istoty, które by mogły zgłaszać wcześniejsze roszczenia do obiektów swych pragnień, stanowiących pomost do nowego, zasobnego terytorium, a szczególnie do gwiazdy typu G5, oznaczonej w książkach kodów Departamentu Obrony symbolem T 230, na mapach numerem 89020, a w planach umieszczonych w bazach danych "Feniksa" określonej jako cel misji.

   Dotrzeć do gwiazdy, wysłać ciężki sprzęt... i stworzyć stację, która będzie przyjmowała kupców, rozszerzając obecność człowieka na nowy i zyskowny obszar przestrzeni.

   Tak więc "Feniks" miał na pokładzie podstawowe elementy konstrukcyjne, glony i kultury do zbiorników podtrzymujących życie na stacji, projekty i plany obwodów, wykresy, procesy i programy, dane i szczegóły, a wraz z nimi pilotów-górników, mechaników, budowniczych, programistów i obsługę techniczną. Głównym wynagrodzeniem całego tego personelu miały być pierwsze udziały w wybudowanej na tym obszarze przestrzeni pierwszej stacji handlowej - najnowszym, bardzo śmiałym kolonizatorskim przedsięwzięciu Ziemi, za którym stało całe doświadczenie poprzednich sukcesów.

   Optyka podpowiedziała Matce Ziemi, gdzie znajdują się zasobne gwiazdy. Roboty przetarły szlak bez narażania ludzi na ryzyko. Przetarły go i wróciły z danymi nawigacyjnymi oraz wynikami bezpośredniej obserwacji: T 230 był układem tak bogatym, że "Feniks" wziął maksymalny ładunek, pędząc z szybkością, jaką odważał się rozwinąć statek nie spodziewający się żadnych przeszkód i mający pewność, że będzie mógł uzupełnić paliwo u celu podróży. Rozgarniał otaczający go gaz i pył, tworząc krótkie, jasne turbulencje, a jego załoga kontynuowała stugodzinny cykl konserwacji, regulacji wskaźników i kontroli nawigacji. Podczas ostatniej wachty przed ponownym wejściem w nadprzestrzeń kapitanowie wypili wspólnie kawę, przyjęli ogólne sprawozdania oraz plan dalszej podróży sporządzony przez nawigatora McDonougha.

   W wyniku tej dyskusji, na krawędzi ekranu pilota pojawiła się mrugająca zielona kropka, a sam pilot niejasno czuł, że wszystko toczy się zgodnie z planem i statek funkcjonuje bez zastrzeżeń. Taylor znajdował się w pozycji Włączony, co oznaczało, że otrzymuje dane z prędkością wymagającą obróbki komputerowej. Miał zablokowane skłonności do dygresyjnego przetwarzania informacji i odrywania się od ich strumienia - skłonności właściwe nie wspomaganemu umysłowi ludzkiemu - natomiast uszy dostrojono mu do sygnałów komputerowych, a oczy i postrzeganie dostosowano chemicznie do przefiltrowanej przez komputer prędkości statku.

   Zanim Taylor odpłynie, zielona kropka musi znaleźć się na swoim miejscu. Kropka pojawiła się, a to, co robili z nią inni ludzie, Taylora nie obchodziło ani nawet nie zdawał sobie z tego sprawy. Kiedy popędził mu na spotkanie punkt wyjścia i na jego oczach zawinął się czas, sięgnął pewnie przed siebie poprzez przestrzeń ku T 230.

   Był świetnym pilotem. Znajdujące się w jego krwi specyfiki ściśle ukierunkowały jego koncentrację i sprawiały, że dane błyskające mu przed oczyma i wwiercające się w uszy postrzegał w sposób bardzo oderwany. Gdyby komputer podał mu odpowiednie namiary, skierowałby "Feniksa" w środek piekła. Patrzył jednak na T 230.

   Z tego powodu był jedyną przytomną osobą na pokładzie, kiedy statek leciał dalej, a czas był zawinięty.

   Wciąż był zawinięty.

   Serce zaczęło mu walić w czasie rzeczywistym, a oczy nie opuszczały ekranów, na których czerwono błyskały linie, a potem kropki, kiedy linie te stały się hipotetyczne, a w końcu na czarnym ekranie zapłonęły czerwienią litery BŁĄD PUNKTU, niczym nieodwołalny wyrok Boga.

   Serce biło coraz szybciej. Taylor sięgnął do przycisku przerywającego procedurę i poczuł pod palcami klapkę zabezpieczającą. Nic już nie widział. Wszystko było jednym BŁĘDEM PUNKTU. Ledwo wyczuwał klapkę, a kiedy ją uniósł, nie pamiętając już, po co, czas wciąż się zawijał. W przeciwieństwie do komputera nie miał celu, lecz tylko tę jedną, trudną konieczność.

   Wyłączenie programu. Pusty ekran.

   BŁĄD PUNKTU.

   Bóg nie miał więcej danych.

następny